Serwis poruszający zagadnienia prawa internetowego

o E-commerce | 31 grudnia 2018

Internetowa sprzedaż zagraniczna na terenie Niemiec

Jak opisywano w artykule rozpoczynającym serię dotyczącą sprzedaży zagranicznej (Internetowa sprzedaż zagraniczna – prawa konsumenta) przedsiębiorca pragnący rozszerzyć swoją działalność poza terytorium kraju ojczystego powinien w odpowiedni sposób się do tego przygotować. Oprócz przygotowań technicznych i organizacyjnych należy także rozpoznać aspekty prawne związane z obowiązkami wynikającymi ze specyfiki systemu prawnego na terenie danego kraju. W niniejszym artykule skupimy uwagę na sprzedaży internetowej na teren najbliższego sąsiada, który uchodzi za kraj bogaty i posiadający duży rynek zbytu. W kraju tym zamieszkuje blisko 83 miliony potencjalnych konsumentów a mowa o Republice Federalnej Niemiec.

Obowiązki Informacyjne

Niemcy implementowały Dyrektywę 2011/83/WE w sprawie praw konsumentów już w roku 2013. Niemiecka ustawa (Bürgerliches Gesetzbuch, dalej jako „BGB”) już na etapie poprzedzającym zawarcie umowy z konsumentem nakłada na przedsiębiorców liczne obowiązki informacyjne. Wśród nich duże znaczenie odgrywa obowiązek podania danych identyfikacyjnych przedsiębiorcy w celu prowadzonej rozmowy, w sytuacji gdy przedsiębiorca nawiązuje rozmowę przez telefon (art. 246 EGBGB). Zatem gdy przedsiębiorca kieruje ofertę do konsumenta poprzez kontakt telefoniczny powinien zawsze uprzedzić o danych przedsiębiorcy w tym nazwie podmiotu, adresie itp. Przedsiębiorca powinien także poinformować konsumenta o wszelkich dodatkowych opłatach które składają się na realizację zamówienia. W innym przypadku ustawa niemiecka przewiduje skutek bezskuteczności, co oznacza, że konsument nie będzie zobowiązany do jej wykonania. Taki sam skutek przewidziano w sytuacji, w której zobowiązano konsumenta do ponoszenia dodatkowych opłat wynikających ze szczególnych środków płatniczych. (art. 312a ust. 4 BGB). Gdy na konsumenta zostałyby nałożone dodatkowe opłaty związane przykładowo ze sposobem zapłaty czy dostarczenia towaru, które przewyższałyby koszty poniesione przez przedsiębiorcę wtedy umowa kupna mogłaby okazać się bezskuteczna. Oprócz wyżej wymienionych obowiązków w ustawie wprowadzającej Niemicki kodeks BGB art. 246 przedstawiono wyliczenie obowiązków informacyjnych, o których należy pamiętać:

Przedsiębiorca jest zobowiązany na podstawie § 312a ust. 2 niemieckiego kodeksu cywilnego do dostarczenia konsumentowi następujących informacji w sposób jasny i zrozumiały przed złożeniem swojego oświadczenia umownego, o ile informacje te nie wynikają z okoliczności:

  1. podstawowe cechy towarów lub usług
  2. tożsamość towarów, na przykład jego nazwę handlową i adres miejsca, w którym się znajduje, oraz jego numer telefonu,
  3. łączną cenę towarów i usług, w tym wszystkie podatki i cła, lub gdy nie można w sposób racjonalny obliczyć ceny z góry ze względu na rodzaj towarów lub usług, charakter kalkulacji ceny i dodatkowego ładunku, dostawy lub koszty wysyłki i wszelkie inne koszty lub, jeżeli te koszty nie mogą być rozsądnie obliczone z góry, fakt, że takie dodatkowe koszty mogą powstać,
  4. w stosownych przypadkach, warunki płatności, dostawy i usługi, datę, w której przedsiębiorca podjął się dostarczenia towarów lub świadczenia usług, oraz procedurę rozpatrywania reklamacji,
  5. istnienie ustawowej gwarancji na towary oraz, w stosownych przypadkach, istnienie i warunki usług posprzedażnych i gwarancji,
  6. w stosownych przypadkach, czas obowiązywania umowy lub warunki rozwiązania umów na czas nieokreślony,
  7. w stosownych przypadkach, funkcjonowanie treści cyfrowych, w tym odpowiednie zabezpieczenia techniczne dla takich treści;
  8. w stosownych przypadkach, zgodności treści cyfrowych ze sprzętem i oprogramowaniem, w zakresie, w jakim takie ograniczenia są znane lub muszą być znane przedsiębiorcy.

Prawo Odwołania (Widerrufsrecht)

W prawie niemieckim konsument ma prawo w określonych w ustawie sytuacjach złożyć tzw. prawo odwołania. W tym celu konsument może w terminie 14 dni złożyć oświadczenie w sposób dorozumiany tj. pisemny, ustny czy elektroniczny. Jeśli konsument skorzysta ze swojego uprawnienia przedsiębiorca zmuszony będzie do zwrotu otrzymanych płatności a konsument do odesłania towaru w terminie 14 dni. Przedsiębiorca ma prawo wstrzymać się ze zwrotem płatności do czasu odebrania towaru. Warto nadmienić, że koszty zwrotu towaru obciążają konsumenta, chyba że nie został o tym poinformowany przez przedsiębiorcę (§ 357 ust. 6 BGB). W regulaminie sprzedaży napisanym w języku niemieckim należy uwzględnić tę kwestię, gdyż może się okazać, że koszty dostarczenia towaru na teren Niemiec będą znaczne. Ryzyko zwrotu towaru, w sytuacji skorzystania z prawa odwołania, spoczywa zarówno na przedsiębiorcy, gdyż ponosi on koszty przesyłki do konsumenta, oraz na konsumencie który ponosi koszty zwrotu towaru. Jest to rozwiązanie, które należy ocenić pozytywnie. Inne rozwiązanie obciążałyby nadmiernie jedną ze stron transakcji. Jeśli to przedsiębiorca zobowiązany byłby do zwrotu wszelkich kosztów, ryzyko prowadzenia internetowej -działalności handlowej znacznie by wzrosło a kupujący mógłby nadużywać swoich uprawnień. Obecna sytuacja prawna jest zrównoważona i ułatwia prowadzenie działalności e-commerce.

Termin dostarczenia towarów

Przedsiębiorca zobowiązany jest wykonać umowę nie później niż 30 dni po zawarciu umowy, co wynika z treści § 475 BGB. Biorąc pod uwagę odległość należy tak zorganizować sprzedaż aby zachować termin ustawowy. W sytuacji gdy termin dostarczenia towaru miałby być dłuższy a wynika to ze specyfiki lub indywidualnych cech zamówionego towaru należy poinformować o tym konsumenta, który powinien wyrazić zgodę na dłuższy termin realizacji zamówienia.

Reklamacje

Sprzedawca ponosi odpowiedzialność za sprzedany towar w ciągu dwóch lat od daty jego wydania. Zgodnie z § 437  BGB jeżeli przedmiot jest wadliwy, kupujący może w pierwszej kolejności żądać usunięcia wady lub dostarczenia produktu wolnego od wad. W dalszej kolejności kupujący może odstąpić od umowy lub obniżyć cenę zakupu ma on także prawo, pod pewnymi warunkami, żądać odszkodowania lub zwrotu utraconych wydatków.

Kontrola klauzul niedozwolonych

Niemiecki Kodeks zawiera tak zwaną listę „czarnych klauzul” (Klauselverbote ohne Wertungsmöglichkeit § 309 BGB). Lista klauzul zawarta ww. przepisie zakazuje stosowania pewnych zapisów umownych, które naruszałyby prawa konsumentów. Jeśli czarne klauzule pojawiłyby się w regulaminie sklepu internetowego z góry są obarczone nieważnością z mocy prawa. Zatem pomimo wpisania ich w treść Regulaminu są one nieważne i nie obligują drugiej strony do ich przestrzegania. W trakcie przygotowywania treści regulaminu czy polityki prywatności w języku niemieckim należy zapoznać się z listą czarnych klauzul i dopilnować aby żadna z nich nie znalazła się w dokumencie prawnym sklepu internetowego.

Ochrona Danych Osobowych RODO

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.Urz. UE L 119, s. 1) w Polsce nazwane popularnie RODO obowiązuje również na terenie Niemiec pod skróconą nazwą DSGVO. Zatem wszelkie wytyczne obowiązujące na terenie naszego kraju będą miały również bezpośrednie przełożenie na zorganizowanie sprzedaży na terenie Niemiec.

Polecane artykuły

o E-commerce

Prawo odstąpienia od umowy w nowej ustawie o prawach konsumenta

Nowa ustawa o prawach konsumenta (Dz.U.2014.827) wprowadza cały 4 rozdział (art. 27 – 38) dotyczący szczególnego prawa konsumenta, który zawarł umowę na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa a mianowicie prawa odstąpienia od umowy. Celem przyznania tego uprawnienia jest umożliwienie konsumentowi zapoznania się z towarem i oglądnięcia go w sposób bezpośredni a w razie niezadowolenia szansy […]

Wszelkie prawa zastrzeżone przez Prawo Internetu 2014

Za kreację graficzną odpowiadała
Agencja Interaktywna Advanced Art